خیابان ولیعصر

خیابان ولیعصر

خیابان ولی‌عصر نام طولانی‌ترین خیابان شهر تهران است که در سال‌های اول حکومت رضا شاه ساخته شد. طول آن ۱۸٫۶ کیلومتر است که از میدان راه‌آهن تهران شروع و به میدان تجریش در منطقهٔ شمیرانات ختم می‌شود. این خیابان دارای پیاده‌رو، جوی بزرگ آب و حدود یازده هزار چنار در دو طرف خود می‌باشد.[۱] خیابان ولیعصر از مراکز سنتی خرید تهران است و پارک‌های بزرگ ملت و ساعی در حاشیه این خیابان قرار دارند.

پیش از انقلاب ۱۳۵۷، این خیابان به نام «خیایان پهلوی» نامیده می‌شد.

پیدایش خیابان

در سال ۱۳۰۷ خیابان پهلوی بالا وسیله بلدیه تهران سنگفرش شد و سپس با ورود آسفالت به صحنهٔ خیابان سازی شهر‌ها، در سال۱۳۰۹ مجلس شورای ملی قانونی را برای احداث و توسعهٔ خیابانهای تهران تصویب کرد و پس از آن مراحل ساخت جادهٔ مخصوص پهلویآغاز و برای نخستین بار این خیابان قیر ریزی شد. در سال ۱۳۱۰ خورشیدی پیش از ورود ملک فیصل پادشاه عربستان به تهران، خیابان الماسیه (باب همایون) و میدان توپخانه و اوایل خیابان لاله زار برای اولین بار آسفالت شد و یک سال بعد یعنی در سال ۱۳۱۱ خورشیدی، خیابان پهلوی نیز آسفالت شد.

چون در آن دوره منطقهٔ شمیرانات بیشتر شکلی ییلاقی داشت این مسیر نیز به شکل جاده‌ای بود که از میان تپه‌ها می‌گذشت و چندان شباهتی به خیابان‌هایی مانند سپه (امام خمینی) و شاهرضا (انقلاب) که اطراف آنها ساختمان‌های مدرن ساخته شده بود، نداشت. این جاده با ردیف‌های چنار منظم در اطراف آن شناخته می‌شد. پیترو دلاواله، جهانگرد ایتالیایی قرن ۱۷، نوشته‌است: «اگر استانبول شهرسروهاست، تهران را باید شهر چنارها خواند.» عبداالله مستوفی انگیزهٔ ساخت این خیابان را تصمیم رضا خان برای متصل کردن کاخ سعدآباد به کاخ مرمر می‌داند.

پس از انقلاب اسلامی، در آغاز، خیابان پهلوی، خیابان مصدق نامگذاری شد ولی پس از مدتی به خیابان ولیعصر تغییر نام پیدا کرد.

درباره نویسنده

321مطلب نوشته است .

تمام حقوق این سایت برای گردشگری ایران و جهان. محفوظ است. © 2017
پشتیبانی شده توسط فضانت