خانه‌های مقوایی برای ۱۴۰۰ مجسمه عثمان رحمان‌زاده

بخش فارسی خبر توریستفا
به گزارش بخش فارسی خبر توریستفا و به نفل از خبرگزاری میراث فرهنگی- گروه فرهنگ و هنر- چوب درخت کُنار را می‌تراشد، رنگ می‌کند تا با آن، آداب و رسوم و فرهنگ مردم کرد را به نمایش بگذارد. ۵۵ سال دارد و از ۱۰ سالگی تاکنون در کار ساخت مجسمه‌هایی است که از درد و رنج و شادی و امید مردمانی سخن می‌گویند که با او و در کنار او زیسته‌اند و همچنان زندگی می‌کنند. مردمی که پیشه‌شان، کشاورزی و دامداری است و در فضایی روستایی به‌سر می‌برند. مردمی که ناخوشی‌های بسیار را پشت‌سر گذاشته و آهن آب‌دیده شده‌اند.

عثمان رحمان‌زاده، سال ۱۳۳۵ در روستای ناچیت، شش کیلومتری بوکان به دنیا آمده و هنوز هم در این روستا روزگار می‌گذراند. بنایی می‌کند و گهگاه از چوب کنار پیکرکی می‌تراشد. تاکنون ۱۴۰۰ مجسمه ساخته؛ مجسمه‌هایی که در ۷۰ کارتن نگهداری می‌شوند چراکه هیچ فضایی برای حفظ و نمایش‌شان وجود ندارد. پیکرک‌ها را چون بچه‌های خود می‌شناسد و دوست‌شان دارد. به خوبی‌می‌داند هر کدام از مجسمه‌ها را چگونه بچیند و صحنه را چگونه آرایش کند تا در هر چیدمان، بخشی از آداب و رسوم مردم کرد را به مخاطب خود نشان دهد.

او، تنها به ساخت پیکرک‌ها بسنده نکرده بلکه از روح خود در آنها دمیده؛ هم داستان نوشته و هم تصویرگری کرده؛ گویی پیش از ساخت هر مجسمه، فضای مورد نظر را در ذهن خود آفریده و به شخصیت‌های داستانش فکر کرده است؛ صحنه‌آرایی کرده و با چیدمان درست پیکرک‌ها در کنار هم به تصویری زنده از زندگی دست پیدا یافته؛ او در کارهایش، مراسم باران‌خواهی، عروسی، بازی‌ها، ضرب‌المثل‌ها و دیگر آداب و رسوم مردم کرد را به مخاطب نشان داده است. او از فاجعه شیمیایی حلبچه و کشتار هزاران نفر از مردم بی‌گناه هم سخن گفته است.

هشت بچه‌ دارد؛ سه دختر و پنج پسر. «از وقتی پسرانم بزرگ شده و سروسامان گرفته‌اند، بنایی نمی‌کنم؛ راستش را بخواهی توان بنایی کردن ندارم وگرنه دلم نمی‌خواهد سربار کسی باشم…نه وزارت ارشاد از من پشتیبانی می‌کند و نه سازمان میراث فرهنگی. هیچ فضایی در اختیار من نگذاشته‌اند تا پیکرک‌هایم را بچینم و به نمایش بگذارم. تا کی می‌توان مجسمه‌ها را در کارتن نگه داشت؟!»

عثمان رحمان‌زاده در کارهایش، جوانی خود را تصویر کرده و براین باور است که هرکس با دیدن کارها و مجسمه‌های او، خاطرات دور و نزدیکش را در ذهن مرور می‌کند. او از آداب و رسومی گفته که امروز کمرنگ شده یا از بین رفته‌اند. این پیکرتراش، به تنهایی یک موزه مردم‌شناسی است که نادیده گرفته می شود.

«گردشگران، از راههای دور و نزدیک به ناچیت می‌آیند و سراغ مرا می‌گیرند و از دیدن پیکرک‌هایم لذت می‌برند چراکه من در کارهایم تنها از مردم کرد و فرهنگ‌شان سخن نگفته‌ام. من ایران و ایرانی را به تصویر کشیده‌ام. برای من کرد و لر و ترک و فارس و بلوچ و عرب یکی است. مهم این است که آدم‌ها، آدم باشند و همدیگر را دوست بدارند.»

درباره نویسنده

321مطلب نوشته است .

نوشتن دیدگاه

شما میتوانید از تصاویر مخصوص خود در قسمت نظرات استفاده نمایید برای اینکار از وب سایت آواتارکمک بگیرید .

*

تمام حقوق این سایت برای گردشگری ایران و جهان. محفوظ است. © 2017
پشتیبانی شده توسط فضانت