تک‌نرخی شدن هتل‌ها

پیش از آن که به اصل ماجرای این گزارش بپردازیم شاید لازم باشد درباره تک نرخی و دو نرخی بودن هتل ها توضیحی برایتان بدهیم.

وقتی در این گزارش از تک نرخی بودن هتل ها می گوییم یعنی گردشگران خارجی و داخلی که وارد هتل ها می شوند، هر دو نرخ یکسانی را برای اقامت می پردازند؛ این همان روالی است که اکنون در کشور ما وجود دارد و وقتی گردشگری خارجی به ایران می آید نرخ اتاق او به ریال محاسبه می شود و معادل دلاری اش از گردشگر گرفته می شود.

دو نرخی شدن هتل ها اما به این معناست که گردشگران خارجی به نرخ ارزهای رایج یعنی دلار یا یورو هزینه اقامتشان را در هتل بپردازند و گردشگران داخلی همچنان براساس ریال.

این رشته سر دراز دارد

اگر خبرها را پیگیری کرده باشید حتما خبر دارید که آبان امسال فعالان صنعت هتلداری در نامه ای خطاب به مسئولان سازمان میراث فرهنگی و گردشگری از تک نرخی بودن هتل ها برای گردشگران داخلی و خارجی گلایه کردند و خواستار آن شدند که تعرفه هتل ها دونرخی شود.

هتلدارها در این نامه نوشته بودند که در همه جای دنیا محاسبه هزینه اقامت گردشگران داخلی و خارجی با یکدیگر متفاوت است و از آنجا که ایران به دنبال افزایش درآمد صنعت گردشگری است متولیان این حوزه باید هرچه زودتر در نرخ گذاری مراکز اقامتی که گردشگران خارجی در آن اقامت می کنند، تغییری ایجاد کنند.

خیلی ها شاید خیال کنند که اولین برگ از پرونده نارضایتی هتلدارها از تک نرخی بودن تعرفه هتل ها، همین نامه پرشکایت است، اما آنها در اشتباه هستند؛ رشته گلایه مندی هتلدارها از تک نرخی شدن هتل ها، سر دراز دارد.

حقیقت این است که هتل ها تا پیش از سال ۸۹ همه هزینه های مربوط به اقامت گردشگران خارجی را ارزی محاسبه می کردند و بنابراین گرچه شمار گردشگران خارجی چندان زیاد نبود، اما به هر حال حضورشان برای هتلدار ها سود داشت، اما در آذر آن سال ورق برگشت و سازمان میراث فرهنگی و گردشگری دستورالعمل تک نرخی شدن هتل ها برای گردشگران داخلی و خارجی را صادر کرد و از آن زمان، واکنش های هتلدارها به تک نرخی شدن تعرفه ها آغاز شد؛ گلایه ای که تکرار شد و تکرار شد تا رسید به روزی مثل امروز که ارز گران شده، اما هزینه اقامت گردشگران خارجی و داخلی همچنان یکسان مانده است.

خدمات را ۶۰ درصد ارزان تر می فروشند

یکسان بودن هزینه های اقامت گردشگران داخلی و خارجی از آن جهت به ضرر هتلداران است که آنها هم اکنون ناچارند اقلام مصرفی شان را با مبنای نرخ آزاد ارز از بازار تهیه کنند و به علت افزایش نرخ دلار، هزینه های آنها نیز بیشتر شده است.

رجبعلی خسروآبادی، دبیر اجرایی اتحادیه هتل و هتل آپارتمان های تهران در تشریح مضرات تک نرخی بودن هتل ها به مهر می گوید: گردشگران خارجی اگر قبلا برای اقامت در اتاق یکصد دلار پرداخت می کردند اکنون با نوسانات نرخ ارز همان خدمات را با نصف قیمت دریافت می کنند.

او مثال می زند: یک گردشگر خارجی که یک سال و نیم پیش در تهران به هتلی می رفت، یکصد هزار تومان برای اقامت در اتاق هتل داده است، به عبارتی معادل صد دلار پراخت کرده بود، اما اکنون با نوسانات نرخ ارز در ایران اگر گردشگر وارد همان هتل شده باشد، حتی اگر ۲۰ درصد به هزینه اتاق اضافه کرده باشیم (یعنی قیمت اتاق ۱۲۰ هزار تومان شده باشد)، دلاری که آن گردشگر می پردازد، تنها ۴۵ دلار است. یعنی عملا ۵۵درصد خدمت را نسبت به عرضه که تغییری هم نکرده، ارزان فروخته ایم.

به گفته دبیر اجرایی اتحادیه هتل و هتل آپارتمان های تهران هم اکنون هتلدارها نمی خواهند قیمت ریالی اتاق را بالا ببرند، چون مردم قدرت خرید کمتری دارند، اما از سوی دیگر هتلدارها به واسطه یکسان سازی قیمت دلار مجبور شده اند قیمت اتاق را ۶۰ درصد ارزان تر به گردشگران خارجی بدهند و همین مساله محاسبات هتل را به هم زده است.

خسروآبادی می پرسد: چقدر تفاوت سودآوری باید از گذشته تا به حال وجود داشته باشد که هتلدار ۶۰ درصد تخفیف بدهد و هتلداری همچنان برایش مقرون به صرفه باشد؟ خسرو ایرانپور، دبیر جامعه هتلداران نیز در حمایت از گفته های این فعال در صنعت هتلداری به رسانه ها توضیح می دهد که تک نرخی شدن باعث شده است هزینه اقامت در هتل های پنج ستاره ایران برای یک گردشگر حدود ۵۰ تا ۶۰ دلار شود که با نرخ یک هتل سه ستاره با امکانات پایین در دیگر کشورها برابری می کند.

او می افزاید: در هیچ کجای دنیا نمی توان هتل پنج ستاره ای را یافت که بتوان با شبی ۵۰ دلار آن را اجاره کرد و به همین خاطر گردشگران نیز با اطلاع از این ارقام تصور می کنند که قرار است در یک هتل درجه پایین اقامت کنند.

چرا از جیب هتلدارها لطف می کنند؟

دکتر حمید ضرغام، متخصص برنامه ریزی توسعه گردشگری در گفت وگو با جام جم درباره لزوم دونرخی شدن تعرفه هتل ها توضیح می دهد که مسلما این طرح به سود هتلدارهاست و از متضررشدنشان جلوگیری می کند، اما او معتقد است که دونرخی شدن هتل ها منافاتی با ارزان فروشی برخی خدمات به گردشگران خارجی نیز ندارد و اگر کشورمان بتواند به عنوان مقصد سفری ارزان قیمت در دنیا شناخته شود، گردشگران بیشتری به آن سفر می کنند.

او می گوید: متولیان اصلی سفر در کشور می توانند با دونرخی شدن تعرفه هتل ها موافقت کنند و در عین حال تعرفه هتل ها را کمتر از متوسط تعرفه هتل های همسان شان در دنیا تعیین کنند تا هم هتلدارها دچار مشکلات اقتصادی نشوند و هم کشورمان به عنوان کشوری ارزان در ارائه خدمات سفر معروف شود. این استاد دانشگاه بر این باور است که حل مشکلات مالی هتلدارها به ارائه خدمات باکیفیت تر در حوزه گردشگری داخلی منجر می شود.

آخرین واکنش سازمان میراث فرهنگی و گردشگری به خواسته هتلداران برای دونرخی شدن تعرفه هتل ها این است که مرتضی شریفی، مدیرکل دفتر امور مراکز و خدمات گردشگری معاونت گردشگری اعلام کرده است سازمان میراث فرهنگی و گردشگری آن را بررسی می کند، اما هنوز خبری از نتیجه این بررسی ها نیست. به هر حال حتی اگر سازمان میراث فرهنگی و گردشگری با این درخواست فعالان صنعت هتلداری موافق نباشد و بخواهد از طریق تک نرخی نگه داشتن تعرفه هتل ها، بسته های سفر ارزان قیمت به گردشگران خارجی ارائه کند، باید به فکر راهی برای حمایت از هتلداران و جلوگیری از ورشکست شدنشان نیز باشد و هزینه جلب رضایت گردشگران خارجی را از جیب گردشگران داخلی نپردازد.

مریم یوشی زاده – گروه جامعه

درباره نویسنده

321مطلب نوشته است .

تمام حقوق این سایت برای گردشگری ایران و جهان. محفوظ است. © 2017
پشتیبانی شده توسط فضانت